Takkie is de war. In de woonkamer zit iedereen op een andere plaats dan normaal. Vaak ziet Takkie iedereen op hetzelfde plekje zitten. Voor Takkie wel handig, want dan onthoudt ze de namen beter. (Kleine kronkel in haar hoofd) Maar nu is alles anders. Oepsie. Dan maar even geen namen. Wie weet vangt ze op hoe de verzorging de bewoners aanspreekt en gaat er dan weer een lichtje bij haar branden. De bewoners vinden Takkies verwarring wel grappig als ze probeert iedereen hun eigen plek aan te wijzen. Maar gelukkig is er hier ruimte voor verandering, een eigen keuze waar de mensen graag willen zitten. Een luie stoel of aan tafel. Het maakt niet uit. Gewoon voor iedereen een lekker plekkie.
De mevrouw die altijd ligt te slapen in haar heerlijke comfortabele stoel aan de rechterkant van de kamer zit vanmorgen aan de tafel. En ze kijkt me met argusogen aan. Wat komt zij nu weer doen, zie je haar denken. En ja hoor, Takkie spreekt haar aan met de verkeerde naam. Klinkt als……...............maar dan net niet. Oeps. Mevrouw neemt het allemaal gelaten in zich op. Dan showt ze haar handen. Roodgelakte nagels glanzen mij tegemoet. Hier en daar een brokkeltje eraf, maar dat mag de pret niet drukken. Takkie is onder de indruk. Zulke nagels wil zij ook wel hebben. En toevallig heeft Takkie in haar tas een potje nagellak in precies dezelfde kleur! Zou mevrouw haar nagels misschien willen lakken? Jazeker, dat wil mevrouw wel. Een doekje op tafel tegen het knoeien en dan aan de slag. Met grote concentratie en uiterste precisie wordt er geen stukje nagel overgeslagen. Korte nagels worden door de lak ineens een stukje langer. Smalle vingers een stukje breder en zuinig wordt er niet gedaan. Nee hoor. Het potje mag gerust leeg. Het kost mevrouw best veel energie. Ze wordt een beetje duizelig en heeft pijn in haar oor. Maar stoppen is geen optie hoor. Alles wordt netjes afgemaakt. Trots is Takkie op haar prachtig rode vingers. Maar pas op, ze zijn nog wel nat. Zachtjes blazen is het advies. En voorlopig overal afblijven. Takkie blaast en fluit haar nagels met een gezellig deuntje droog.
Het fluiten brengt een herinnering naar boven. Hé…..jij hebt al eerder met ons gefloten. Wat precies weet de mevrouw die in de luie stoel bij het raam zit niet meer. Maar dat we gefloten hebben staat vast. Al fluitend vervolgt Takkie haar weg. En met de mooi gelakte nagels typt ze nu dit verhaal. Een vrolijk gekleurd aandenken aan de fijne ontmoetingen van vandaag.
Reactie plaatsen
Reacties