Lieve allemaal, voor jullie nog mijn niet gepubliceerde blog uit 2024. gewoon omdat het kan!
Ik heb belooft jullie op de hoogte te houden van alle mooie ontmoetingen die ik als Clown Takkie ga beleven. Niet Clown Takkie heeft deze keer een bijzondere ontmoeting gehad maar ik wel.
Manlief, dochterlief en ik waren de afgelopen weken in de Spaanse Pyreneeën. Dit was een vakantie vol mooie ontmoetingen met liefdevolle, sportieve, creatieve en bijzondere mensen. Én….koeien.
Koeien…U kent ze wel. In Nederland vaak bezaait met zwarte vlekken. Of witte? Het is maar net hoe je het ziet. Bij zebra’s is dat ook maar de vraag. Zijn ze wit met zwarte strepen of……enfin, ik dwaal af. Koeien dus.
In de Spaanse Pyreneeën lopen ook veel koeien. En gewoon lekker los door de bergen. Fotogeniek zijn ze. Vaak lichtbruin, soms wat donkerder bruin. Met bel of zonder bel. Plaatjes zijn het. Lekker lui aan het grazen, zo knuffelbaar……..althans zo zien ze eruit.
In Nederland kan je ook koeien-knuffelen toch? Nog nooit gedaan en ik denk ook niet dat het er ooit nog van gaat komen. Knuffelen met een levend wezen van 600 kilo is niet iets wat ik na mijn bijzondere ontmoeting nog ambieer.
Een koe heeft van mij natuurlijk niets te vrezen. Al zo’n 25 jaar eet ik vegetarisch, waarvan de laatste 3 jaar zelfs veganistisch. Maar dat weten die koeien niet natuurlijk. Dus neem ik het hem niet kwalijk. De koe die niet op de foto wilde en vond dat ik te lang op het wandelpad bleef staan. De koe die mij dat even persoonlijk wilde vertellen en op een licht drafje mijn kant op kwam stappen……
En daar lag ik. Mijn drafje ging namelijk niet zo soepel. Want de bergen in de Spaanse Pyreneeën zijn niet zoals de stoep thuis, lekker strak en glad. Nee, die zitten vol stenen en rotsblokken. Daar struikel je gemakkelijk over, zeker als je haast hebt. En dat had ik.
Al liggend, met een verdraaide knie, kreeg ik van de koe nog een paar kusjes op mijn voeten. Denk dat ie toch spijt had dat ie me zo had laten schrikken, de schat.
Een bijzondere ontmoeting dus en eentje die ik niet zo snel zal vergeten. Mijn verdraaide knie zorgde uiteindelijk nog voor een spectaculaire vlucht in de rescue-helikoter. Zodra ik weer soepel in draf kan gaan, gaat Takkie weer op pad voor bijzondere ontmoetingen met mooie mensen. Maar dat moet nog even wachten……..Update: Geen zorgen, Takkie is alweer lang en breed op pad gegaan!
Reactie plaatsen
Reacties