Warm Welkom

Een warm welkom.

Vandaag bezoek ik Het Judith Leijsterhof in Hardinxveld-Giessendam. Ik heb me thuis al omgekleed. Mijn grote laarzen trek ik aan net voordat ik de auto uitstap. Daarmee autorijden lijkt me niet echt verstandig. In de auto maak ik mijn lippen nog even extra rood, ik zet mijn neus en muts op en ben klaar voor een nieuw avontuur. Welke mooie ontmoetingen staan me vandaag te wachten?

Nog voordat ik vandaag de schuifdeur doorga, ontstaat er al iets bijzonders. Meneer staat aan de andere kant van de schuifdeur. Een grote lach op zijn gezicht. Door het glas van de deur kijken we elkaar aan en ik voel me meteen welkom. Ik leg mijn hand op het raam en meneer doet hetzelfde. Zonder woorden vraag ik of ik binnen mag komen en natuurlijk mag dat.

Alleen die deur…..als die nu eens open zou gaan.

En jawel hoor, daar schuift de deur tussen ons weg. Ik kijk er verwonderd naar. Het is toch wat, vinden we beiden, dat dat zomaar kan, een deur die wegschuift. Maar dan schuift de deur weer terug en staan we ieder weer aan onze eigen kant. Heen en weer schuift de deur en ik ben nog steeds niet binnen. Het is om moedeloos van te worden. Tot we bedenken dat ik dan toch een stapje naar voren moet doen. En dat werkt. De deur schuift achter mij dicht en we zijn samen.

Even hangen we samen tegen de muur aan, want dit was wat zeg. Poeh poeh, gelukkig is het goed gekomen en kunnen we verder in ons avontuur.

Meneer is onderweg en ik mag een eindje met hem mee. We vertrekken arm in arm naar onbekende bestemming. Onderweg verteld meneer een heleboel aan mij, laat mij zien wat hij gemaakt heeft. Wat meneer verteld en hoe hij het verteld maakt voor mij niet uit. Mijn clown begrijpt alles wat hij zegt en verwondert zich over alle dingen die ze ziet.

Meneer geniet zichtbaar van ons contact. Er ontstaat door ons ritme van lopen een melodietje in zijn hoofd en hij begint te neuriën. Ik zing met hem mee. Het is een heerlijke wandeling zo met zijn tweeën.

Ondertussen hou ik in de gaten of meneer niet te moe wordt. Zo komen we op het hofje aan waar net de koffie ingeschonken wordt. Het is tijd om na onze wandeling eens even lekker uit te rusten. Ik begeleid meneer naar zijn stoel aan tafel. De koffie met een koekje is zeer welkom en ook ik krijg een heerlijk koekje. Dat is genieten!

Zo rond ik het contact met deze meneer rustig af, open voor nog meer mooie contacten met de bewoners.